Omschrijving
Het Canal Grande brengt het zeewater tot in Triëst, in het hart van de Borgo Teresiano, halverwege tussen het station en de piazza Unità d'Italia. Afgemeerde boten, negentiende-eeuwse palazzi, een neoclassicistische kerk aan het eind en de lichtblauwe koepels van San Spiridione, op een paar stappen van de Rive.
Het werd in 1754-1756 gegraven door de Venetiaan Matteo Pirona, door het hoofdkanaal te verbreden van de zoutpannen die werden gedempt om de stad buiten de muren te laten groeien. Het was bedoeld voor schepen, die zo tot in het centrum konden komen om goederen te laden en te lossen.
Aan het eind, voorbij de tuin van de piazza Sant'Antonio, zie je de neoclassicistische kerk Sant'Antonio Taumaturgo, voor iedereen Sant'Antonio Nuovo. Aan de kade rijzen de hemelsblauwe koepels op van de Servisch-orthodoxe kerk San Spiridione, in neo-Byzantijnse stijl.
Tussen de palazzi valt Palazzo Gopcevich op, met een gevel vol rood-gele meanders, waarin het Theatermuseum Carlo Schmidl zit. Op de hoek met de piazza Sant'Antonio ligt café Stella Polare, een van de historische cafés van Triëst.
Halverwege het kanaal ligt de Ponte Rosso, waar het standbeeld van James Joyce herinnert aan de jaren die de Ierse schrijver in de stad doorbracht. De vier lantaarns op de hoeken van de brug sierden ooit het monument voor de overgave van Triëst aan Oostenrijk voor het station, dat in 1919 werd weggehaald.
De namen van de bruggen, Rosso, Verde en Bianco, rood, groen en wit, komen van de kleur waarin hun oorspronkelijke constructies waren geverfd. Toen waren het draai- of ophaalbruggen, om zeilschepen door te laten; de gemetselde bruggen van nu laten alleen kleine boten door, en dan nog bij eb.
Naast de Ponte Rosso ligt de piazza Ponterosso, met de markt voor fruit, groente en bloemen en de achttiende-eeuwse fontein van de Giovannin de Ponterosso, een putto die zijn naam dankt aan het water dat uit de wijk San Giovanni kwam.
Oorspronkelijk was het kanaal langer en reikte het tot vlak bij de kerk van Sant'Antonio. Het laatste stuk werd in 1934 gedempt met het puin van de gesloopte oude stad, en zo ontstond de piazza Sant'Antonio.
Het verhaal gaat dat onder het plein ook een kleine torpedoboot begraven ligt, die daar sinds het einde van de oorlog was achtergelaten. Op de foto's van de werkzaamheden is echter geen romp te zien.
Het werd in 1754-1756 gegraven door de Venetiaan Matteo Pirona, door het hoofdkanaal te verbreden van de zoutpannen die werden gedempt om de stad buiten de muren te laten groeien. Het was bedoeld voor schepen, die zo tot in het centrum konden komen om goederen te laden en te lossen.
Aan het eind, voorbij de tuin van de piazza Sant'Antonio, zie je de neoclassicistische kerk Sant'Antonio Taumaturgo, voor iedereen Sant'Antonio Nuovo. Aan de kade rijzen de hemelsblauwe koepels op van de Servisch-orthodoxe kerk San Spiridione, in neo-Byzantijnse stijl.
Tussen de palazzi valt Palazzo Gopcevich op, met een gevel vol rood-gele meanders, waarin het Theatermuseum Carlo Schmidl zit. Op de hoek met de piazza Sant'Antonio ligt café Stella Polare, een van de historische cafés van Triëst.
Halverwege het kanaal ligt de Ponte Rosso, waar het standbeeld van James Joyce herinnert aan de jaren die de Ierse schrijver in de stad doorbracht. De vier lantaarns op de hoeken van de brug sierden ooit het monument voor de overgave van Triëst aan Oostenrijk voor het station, dat in 1919 werd weggehaald.
De namen van de bruggen, Rosso, Verde en Bianco, rood, groen en wit, komen van de kleur waarin hun oorspronkelijke constructies waren geverfd. Toen waren het draai- of ophaalbruggen, om zeilschepen door te laten; de gemetselde bruggen van nu laten alleen kleine boten door, en dan nog bij eb.
Naast de Ponte Rosso ligt de piazza Ponterosso, met de markt voor fruit, groente en bloemen en de achttiende-eeuwse fontein van de Giovannin de Ponterosso, een putto die zijn naam dankt aan het water dat uit de wijk San Giovanni kwam.
Oorspronkelijk was het kanaal langer en reikte het tot vlak bij de kerk van Sant'Antonio. Het laatste stuk werd in 1934 gedempt met het puin van de gesloopte oude stad, en zo ontstond de piazza Sant'Antonio.
Het verhaal gaat dat onder het plein ook een kleine torpedoboot begraven ligt, die daar sinds het einde van de oorlog was achtergelaten. Op de foto's van de werkzaamheden is echter geen romp te zien.