Omschrijving
Kasteel Miramare is de residentie die aartshertog Maximiliaan van Habsburg pal boven de Golf van Triëst liet bouwen, op de kaap van Grignano, zo'n 6 km van het station. Binnen staan nog de originele 19e-eeuwse meubels; buiten ligt een park van 22 hectare aan zee.
Maximiliaan, broer van keizer Frans Jozef en admiraal van de Oostenrijkse marine, liet het vanaf 1856 bouwen voor zichzelf en zijn vrouw, Charlotte van België. De naam komt van het Spaanse ‘mirar el mar’, naar de zee kijken, ter herinnering aan de Spaanse kastelen aan de Atlantische Oceaan.
De begane grond was het privéappartement van het paar, in neogotische en neomiddeleeuwse stijl. De bijzonderste kamer is de studeerkamer van Maximiliaan, met uitzicht op de golf en ingericht als het interieur van een schip: de aartshertog hield van het leven op zee.
Verder zijn er onder meer de muziekzaal, met de fortepiano waarop Charlotte oefende, de troonzaal en een kamer met schilderijen van Cesare Dell'Acqua die de geschiedenis van Miramare vertellen. In een andere zaal staat een verzameling oosterse vazen.
Het park is aangelegd op een vrijwel kale kaap van Karststeen. Maximiliaan, een liefhebber van plantkunde, liet er bomen van over de hele wereld planten: Libanon- en Himalayaceders, cipressen uit Californië en Mexico, de mammoetboom en de ginkgo biloba.
Het is een Engelse tuin vol kronkelpaden, vijvers en gazons, zonder monumentale oprijlaan: hij was bedoeld als privétuin. In het groen liggen het Castelletto, de kassen, de ruïnes van de kapel van San Canciano en de zwanenvijver.
Vanuit Miramare voeren Maximiliaan en Charlotte op 14 april 1864 met het fregat Novara naar Mexico: op uitnodiging van Napoleon III was hij daar keizer geworden. In 1867 werd hij in Querétaro gefusilleerd, en hetzelfde schip bracht zijn stoffelijk overschot terug.
Charlotte was al in 1866 naar Triëst teruggekeerd. Ze begon tekenen van geestelijke verwarring te vertonen en werd opgesloten in het Castelletto, waar het paar tijdens de bouw had gewoond, voordat ze terugging naar haar België.
In de 20e eeuw kreeg het kasteel andere bewoners. Van 1930 tot 1937 woonde hier hertog Amedeo van Savoye-Aosta, die zijn kamers in rationalistische stijl inrichtte en de Habsburgse wapens verving door kruisen van Savoye; daarna, tot 1954, zaten hier de staven van de bezettingstroepen.
Niet missen
• De studeerkamer van Maximiliaan.
• De troonzaal.
• Het park en zijn exotische bomen.
• Het Castelletto.
Wist je dat?
• In de apsis van de kapel van San Canciano, in het park, hangt een kruis van het hout van het fregat Novara.
• Giosuè Carducci wijdde in 1878 de ode ‘Miramar’ aan het kasteel, over het tragische einde van Maximiliaan.
Maximiliaan, broer van keizer Frans Jozef en admiraal van de Oostenrijkse marine, liet het vanaf 1856 bouwen voor zichzelf en zijn vrouw, Charlotte van België. De naam komt van het Spaanse ‘mirar el mar’, naar de zee kijken, ter herinnering aan de Spaanse kastelen aan de Atlantische Oceaan.
De begane grond was het privéappartement van het paar, in neogotische en neomiddeleeuwse stijl. De bijzonderste kamer is de studeerkamer van Maximiliaan, met uitzicht op de golf en ingericht als het interieur van een schip: de aartshertog hield van het leven op zee.
Verder zijn er onder meer de muziekzaal, met de fortepiano waarop Charlotte oefende, de troonzaal en een kamer met schilderijen van Cesare Dell'Acqua die de geschiedenis van Miramare vertellen. In een andere zaal staat een verzameling oosterse vazen.
Het park is aangelegd op een vrijwel kale kaap van Karststeen. Maximiliaan, een liefhebber van plantkunde, liet er bomen van over de hele wereld planten: Libanon- en Himalayaceders, cipressen uit Californië en Mexico, de mammoetboom en de ginkgo biloba.
Het is een Engelse tuin vol kronkelpaden, vijvers en gazons, zonder monumentale oprijlaan: hij was bedoeld als privétuin. In het groen liggen het Castelletto, de kassen, de ruïnes van de kapel van San Canciano en de zwanenvijver.
Vanuit Miramare voeren Maximiliaan en Charlotte op 14 april 1864 met het fregat Novara naar Mexico: op uitnodiging van Napoleon III was hij daar keizer geworden. In 1867 werd hij in Querétaro gefusilleerd, en hetzelfde schip bracht zijn stoffelijk overschot terug.
Charlotte was al in 1866 naar Triëst teruggekeerd. Ze begon tekenen van geestelijke verwarring te vertonen en werd opgesloten in het Castelletto, waar het paar tijdens de bouw had gewoond, voordat ze terugging naar haar België.
In de 20e eeuw kreeg het kasteel andere bewoners. Van 1930 tot 1937 woonde hier hertog Amedeo van Savoye-Aosta, die zijn kamers in rationalistische stijl inrichtte en de Habsburgse wapens verving door kruisen van Savoye; daarna, tot 1954, zaten hier de staven van de bezettingstroepen.
Niet missen
• De studeerkamer van Maximiliaan.
• De troonzaal.
• Het park en zijn exotische bomen.
• Het Castelletto.
Wist je dat?
• In de apsis van de kapel van San Canciano, in het park, hangt een kruis van het hout van het fregat Novara.
• Giosuè Carducci wijdde in 1878 de ode ‘Miramar’ aan het kasteel, over het tragische einde van Maximiliaan.