Omschrijving
Het Park van Kasteel Miramare is de tuin die aartshertog Maximiliaan van Habsburg rond zijn kasteel aanlegde op de kaap van Grignano, een paar kilometer ten noorden van Triëst: 22 hectare exotische bomen, lanen en vijvers hoog boven de golf.
Toen het werk in het voorjaar van 1856 begon, was de kaap een bijna kale karstrots met wat doornstruiken. Maximiliaan, een hartstochtelijk botanicus, maakte er zijn wondertuin van. Zelfs in Mexico vergat hij hem niet: van daaruit bleef hij planten sturen.
Het park is in Engelse stijl: kronkelende paden, beekjes, grasvelden en bomen die staan zoals in de natuur, met de oneffenheden van het terrein mee. Het ontwerp is van de Oostenrijkse architect Carl Junker, dezelfde als van het kasteel; voor de planten haalde de aartshertog eerst Josef Laube en daarna de Bohemer Anton Jelinek.
De hoofdrol is voor de bomen van ver: ceders uit Libanon, Noord-Afrika en de Himalaya, zilversparren uit Spanje, cipressen uit Californië en Mexico, dennen uit Azië en Amerika, een mammoetboom en de ginkgo. Veel planten koos Maximiliaan zelf uit tijdens zijn reizen als admiraal.
In het groen kom je het Castelletto tegen, waar het paar woonde terwijl het kasteel werd gebouwd, de kassen en de ruïne van de kapel van San Canciano. In de apsis staat een kruis van het hout van het fregat Novara, het schip van Maximiliaan.
Naast de zwanenvijver staat het Zwitserse huis, nu een café.
Miramare begon als privétuin: er is geen monumentale ingang en geen laan die recht naar het kasteel loopt. Toch stelde Maximiliaan hem een paar dagen per week open voor gewone mensen.
Het verhaal heeft ook een droevige kant. In 1864 vertrok Maximiliaan van hier om keizer van Mexico te worden, waar hij drie jaar later werd gefusilleerd. Zijn vrouw Charlotte vertoonde na haar terugkeer in Miramare tekenen van geestelijke verwarring en werd opgesloten in het Castelletto.
Na de Tweede Wereldoorlog was het complex tot 1954 het hoofdkwartier van de geallieerde troepen. Een jaar later ging het park weer open voor het publiek.
Toen het werk in het voorjaar van 1856 begon, was de kaap een bijna kale karstrots met wat doornstruiken. Maximiliaan, een hartstochtelijk botanicus, maakte er zijn wondertuin van. Zelfs in Mexico vergat hij hem niet: van daaruit bleef hij planten sturen.
Het park is in Engelse stijl: kronkelende paden, beekjes, grasvelden en bomen die staan zoals in de natuur, met de oneffenheden van het terrein mee. Het ontwerp is van de Oostenrijkse architect Carl Junker, dezelfde als van het kasteel; voor de planten haalde de aartshertog eerst Josef Laube en daarna de Bohemer Anton Jelinek.
De hoofdrol is voor de bomen van ver: ceders uit Libanon, Noord-Afrika en de Himalaya, zilversparren uit Spanje, cipressen uit Californië en Mexico, dennen uit Azië en Amerika, een mammoetboom en de ginkgo. Veel planten koos Maximiliaan zelf uit tijdens zijn reizen als admiraal.
In het groen kom je het Castelletto tegen, waar het paar woonde terwijl het kasteel werd gebouwd, de kassen en de ruïne van de kapel van San Canciano. In de apsis staat een kruis van het hout van het fregat Novara, het schip van Maximiliaan.
Naast de zwanenvijver staat het Zwitserse huis, nu een café.
Miramare begon als privétuin: er is geen monumentale ingang en geen laan die recht naar het kasteel loopt. Toch stelde Maximiliaan hem een paar dagen per week open voor gewone mensen.
Het verhaal heeft ook een droevige kant. In 1864 vertrok Maximiliaan van hier om keizer van Mexico te worden, waar hij drie jaar later werd gefusilleerd. Zijn vrouw Charlotte vertoonde na haar terugkeer in Miramare tekenen van geestelijke verwarring en werd opgesloten in het Castelletto.
Na de Tweede Wereldoorlog was het complex tot 1954 het hoofdkwartier van de geallieerde troepen. Een jaar later ging het park weer open voor het publiek.