Omschrijving
Piazza Unità d'Italia is het grootste plein van Triëst, aan de voet van de heuvel van San Giusto: een enorme rechthoek van meer dan 12.000 vierkante meter, aan drie kanten omsloten door monumentale paleizen en aan de vierde kant direct open naar de zee van de golf.
Achteraan, tegenover de zee, staat het Palazzo del Municipio, het stadhuis, in 1875 ontworpen door Giuseppe Bruni. De Triëstijnen vonden het eerst niks: ze noemen het nog altijd palazzo Cheba, oftewel ‘kooi’, omdat het op een enorme vogelkooi lijkt.
Op de toren slaan twee bronzen Moren, Micheze en Jacheze, sinds 1876 de kwartieren. Wat je ziet zijn getrouwe kopieën: de originelen, versleten door de jaren, staan in het Kasteel van San Giusto.
Rondom staan de andere paleizen: het Palazzo del Governo, de voormalige Oostenrijkse stadhouderij, met mozaïeken op de gevel; Palazzo Stratti, met het historische Caffè degli Specchi; Palazzo Pitteri uit 1780, het oudste van het plein; en het paleis van de Lloyd Triestino, nu de zetel van de regio.
Voor het stadhuis staat de Fontein van de Vier Continenten, gebeeldhouwd tussen 1751 en 1754: Europa, Azië, Afrika en Amerika rond een gevleugeld Triëst, tussen balen katoen en touwwerk. De Nijl heeft een gesluierd gezicht, omdat zijn bronnen toen nog onbekend waren.
Ernaast wijst op een zuil het beeld van Karel VI, de keizer die Triëst in 1719 tot vrijhaven maakte, naar de zee. Het werd haastig besteld voor zijn bezoek in 1728 en de eerste versie was van verguld hout; de stenen versie kwam er in 1756.
Het plein dat wijd openligt naar de zee is een idee uit de 19e eeuw: nadat de oude haven, de mandracchio, was gedempt, werden de muren en gebouwen die het afsloten gesloopt. De blauwe lichtjes in de bestrating aan de zeekant herinneren aan dat verdwenen havenbekken.
Na de aansluiting bij Italië, begin jaren twintig, maakten op de gevel van de stadhouderij de dubbelkoppige adelaar en de keizerlijke familie plaats voor het wapen van het Huis Savoye. Maar alleen daar: op de twee korte zijden van het paleis zitten de Oostenrijkse mozaïeken nog op hun plek.
Hier trok de grote geschiedenis voorbij. In 1914 vertrokken van dit plein, tussen een zwijgende menigte, de stoffelijke resten van aartshertog Frans Ferdinand en zijn vrouw, vermoord in Sarajevo, naar Wenen. In 1938 kondigde Mussolini vanaf het balkon van het stadhuis de rassenwetten aan.
Niet missen
• Het stadhuis en zijn Moren.
• De Fontein van de Vier Continenten.
• De mozaïeken van het Palazzo del Governo.
• De blauwe lichtjes aan de zeekant.
Wist je dat?
• Voordat het zo heette, was het Piazza San Pietro, Piazza Grande en Piazza Francesco Giuseppe.
• Vóór de werkzaamheden van 2001-2005 werd op het asfalt van het plein een werk van Bruno Chersicla van meer dan negenduizend vierkante meter geschilderd, dat in het Guinness Book of Records belandde.
Achteraan, tegenover de zee, staat het Palazzo del Municipio, het stadhuis, in 1875 ontworpen door Giuseppe Bruni. De Triëstijnen vonden het eerst niks: ze noemen het nog altijd palazzo Cheba, oftewel ‘kooi’, omdat het op een enorme vogelkooi lijkt.
Op de toren slaan twee bronzen Moren, Micheze en Jacheze, sinds 1876 de kwartieren. Wat je ziet zijn getrouwe kopieën: de originelen, versleten door de jaren, staan in het Kasteel van San Giusto.
Rondom staan de andere paleizen: het Palazzo del Governo, de voormalige Oostenrijkse stadhouderij, met mozaïeken op de gevel; Palazzo Stratti, met het historische Caffè degli Specchi; Palazzo Pitteri uit 1780, het oudste van het plein; en het paleis van de Lloyd Triestino, nu de zetel van de regio.
Voor het stadhuis staat de Fontein van de Vier Continenten, gebeeldhouwd tussen 1751 en 1754: Europa, Azië, Afrika en Amerika rond een gevleugeld Triëst, tussen balen katoen en touwwerk. De Nijl heeft een gesluierd gezicht, omdat zijn bronnen toen nog onbekend waren.
Ernaast wijst op een zuil het beeld van Karel VI, de keizer die Triëst in 1719 tot vrijhaven maakte, naar de zee. Het werd haastig besteld voor zijn bezoek in 1728 en de eerste versie was van verguld hout; de stenen versie kwam er in 1756.
Het plein dat wijd openligt naar de zee is een idee uit de 19e eeuw: nadat de oude haven, de mandracchio, was gedempt, werden de muren en gebouwen die het afsloten gesloopt. De blauwe lichtjes in de bestrating aan de zeekant herinneren aan dat verdwenen havenbekken.
Na de aansluiting bij Italië, begin jaren twintig, maakten op de gevel van de stadhouderij de dubbelkoppige adelaar en de keizerlijke familie plaats voor het wapen van het Huis Savoye. Maar alleen daar: op de twee korte zijden van het paleis zitten de Oostenrijkse mozaïeken nog op hun plek.
Hier trok de grote geschiedenis voorbij. In 1914 vertrokken van dit plein, tussen een zwijgende menigte, de stoffelijke resten van aartshertog Frans Ferdinand en zijn vrouw, vermoord in Sarajevo, naar Wenen. In 1938 kondigde Mussolini vanaf het balkon van het stadhuis de rassenwetten aan.
Niet missen
• Het stadhuis en zijn Moren.
• De Fontein van de Vier Continenten.
• De mozaïeken van het Palazzo del Governo.
• De blauwe lichtjes aan de zeekant.
Wist je dat?
• Voordat het zo heette, was het Piazza San Pietro, Piazza Grande en Piazza Francesco Giuseppe.
• Vóór de werkzaamheden van 2001-2005 werd op het asfalt van het plein een werk van Bruno Chersicla van meer dan negenduizend vierkante meter geschilderd, dat in het Guinness Book of Records belandde.