Opis
Canal Grande wprowadza morską wodę do wnętrza Triestu, w samo serce Borgo Teresiano, w połowie drogi między dworcem a piazza Unità d'Italia. Zacumowane łodzie, dziewiętnastowieczne pałace, neoklasycystyczny kościół na końcu i błękitne kopuły San Spiridione, kilka kroków od nabrzeży Rive.
Wykopał go w latach 1754–1756 wenecjanin Matteo Pirona, poszerzając główny kanał salin, które zasypywano, by miasto mogło rosnąć poza murami. Miał służyć statkom, które dzięki niemu docierały do samego centrum, by ładować i rozładowywać towary.
Na końcu, za ogrodem na piazza Sant'Antonio, widać neoklasycystyczny kościół Sant'Antonio Taumaturgo, dla wszystkich Sant'Antonio Nuovo. Nad brzegiem wznoszą się błękitne kopuły serbskiej cerkwi prawosławnej św. Spirydona, w stylu neobizantyjskim.
Wśród pałaców wyróżnia się Palazzo Gopcevich z fasadą zdobioną czerwono-żółtym meandrem, w którym mieści się Muzeum Teatralne Carla Schmidla. Na rogu piazza Sant'Antonio działa kawiarnia Stella Polare, jedna z historycznych kawiarni Triestu.
W połowie kanału przebiega Ponte Rosso, gdzie posąg Jamesa Joyce'a przypomina lata, które irlandzki pisarz spędził w mieście. Cztery latarnie w narożnikach mostu zdobiły niegdyś pomnik oddania się Triestu Austrii przed dworcem, usunięty w 1919 roku.
Nazwy mostów, Rosso, Verde i Bianco, czyli czerwony, zielony i biały, pochodzą od koloru, na jaki pomalowano ich pierwotne konstrukcje. Były wtedy obrotowe lub zwodzone, by wpuszczać żaglowce; dzisiejsze murowane przepuszczają tylko małe łodzie, i to przy odpływie.
Obok Ponte Rosso otwiera się piazza Ponterosso z targiem owoców, warzyw i kwiatów oraz osiemnastowieczną fontanną Giovannin de Ponterosso, z amorkiem, który zawdzięcza imię wodzie płynącej z dzielnicy San Giovanni.
Pierwotnie kanał był dłuższy i sięgał aż do kościoła Sant'Antonio. Ostatni odcinek zasypano w 1934 roku gruzem z wyburzonego starego miasta i tak powstała piazza Sant'Antonio.
Mówi się, że pod placem została pogrzebana także mała łódź torpedowa, porzucona tam od końca wojny. Na fotografiach z prac nie widać jednak żadnych kadłubów.
Wykopał go w latach 1754–1756 wenecjanin Matteo Pirona, poszerzając główny kanał salin, które zasypywano, by miasto mogło rosnąć poza murami. Miał służyć statkom, które dzięki niemu docierały do samego centrum, by ładować i rozładowywać towary.
Na końcu, za ogrodem na piazza Sant'Antonio, widać neoklasycystyczny kościół Sant'Antonio Taumaturgo, dla wszystkich Sant'Antonio Nuovo. Nad brzegiem wznoszą się błękitne kopuły serbskiej cerkwi prawosławnej św. Spirydona, w stylu neobizantyjskim.
Wśród pałaców wyróżnia się Palazzo Gopcevich z fasadą zdobioną czerwono-żółtym meandrem, w którym mieści się Muzeum Teatralne Carla Schmidla. Na rogu piazza Sant'Antonio działa kawiarnia Stella Polare, jedna z historycznych kawiarni Triestu.
W połowie kanału przebiega Ponte Rosso, gdzie posąg Jamesa Joyce'a przypomina lata, które irlandzki pisarz spędził w mieście. Cztery latarnie w narożnikach mostu zdobiły niegdyś pomnik oddania się Triestu Austrii przed dworcem, usunięty w 1919 roku.
Nazwy mostów, Rosso, Verde i Bianco, czyli czerwony, zielony i biały, pochodzą od koloru, na jaki pomalowano ich pierwotne konstrukcje. Były wtedy obrotowe lub zwodzone, by wpuszczać żaglowce; dzisiejsze murowane przepuszczają tylko małe łodzie, i to przy odpływie.
Obok Ponte Rosso otwiera się piazza Ponterosso z targiem owoców, warzyw i kwiatów oraz osiemnastowieczną fontanną Giovannin de Ponterosso, z amorkiem, który zawdzięcza imię wodzie płynącej z dzielnicy San Giovanni.
Pierwotnie kanał był dłuższy i sięgał aż do kościoła Sant'Antonio. Ostatni odcinek zasypano w 1934 roku gruzem z wyburzonego starego miasta i tak powstała piazza Sant'Antonio.
Mówi się, że pod placem została pogrzebana także mała łódź torpedowa, porzucona tam od końca wojny. Na fotografiach z prac nie widać jednak żadnych kadłubów.