Opis
Zamek Miramare to rezydencja, którą arcyksiążę Maksymilian Habsburg kazał sobie zbudować nad samym brzegiem Zatoki Triesteńskiej, na cyplu Grignano, około 6 km od dworca. W środku wciąż ma oryginalne XIX-wieczne wyposażenie; na zewnątrz 22-hektarowy park nad morzem.
Maksymilian, brat cesarza Franciszka Józefa i admirał austriackiej marynarki, budował go od 1856 roku dla siebie i żony, Charlotty Belgijskiej. Nazwa pochodzi od hiszpańskiego „mirar el mar”, patrzeć na morze, na pamiątkę hiszpańskich zamków z widokiem na Atlantyk.
Parter był prywatnym apartamentem pary, w stylu neogotyckim i neośredniowiecznym. Najciekawszy jest gabinet Maksymiliana, z widokiem na zatokę i urządzony jak wnętrze statku: arcyksiążę kochał życie na morzu.
Wśród sal są też sala muzyczna z fortepianem, na którym ćwiczyła Charlotta, sala tronowa i pokój z obrazami Cesarego Dell'Acquy opowiadającymi historię Miramare. W innej sali wystawiono kolekcję wazonów orientalnych.
Park powstał na niemal nagim krasowym cyplu. Maksymilian, zapalony botanik, kazał tu posadzić drzewa z połowy świata: cedry libańskie i himalajskie, cyprysy z Kalifornii i Meksyku, mamutowca olbrzymiego i miłorząb dwuklapowy.
To ogród angielski, pełen krętych ścieżek, oczek wodnych i trawników, bez monumentalnej alei wjazdowej: pomyślano go jako ogród prywatny. Wśród zieleni są Castelletto, szklarnie, ruiny kaplicy San Canciano i staw z łabędziami.
Z Miramare 14 kwietnia 1864 roku Maksymilian i Charlotta odpłynęli do Meksyku na fregacie Novara: na zaproszenie Napoleona III został jego cesarzem. W 1867 roku rozstrzelano go w Querétaro, a ten sam statek przywiózł z powrotem jego ciało.
Charlotta wróciła do Triestu już w 1866 roku. Zaczęła okazywać oznaki choroby psychicznej i została zamknięta w Castelletto, gdzie para mieszkała podczas budowy, zanim wróciła do rodzinnej Belgii.
W XX wieku zamek miał innych lokatorów. W latach 1930–1937 mieszkał tu książę Amedeo di Savoia-Aosta, który urządził swoje pokoje w stylu racjonalistycznym i zastąpił habsburskie insygnia krzyżami sabaudzkimi; potem, aż do 1954 roku, rozlokowały się tu dowództwa wojsk okupacyjnych.
Koniecznie zobacz
• Gabinet Maksymiliana.
• Salę tronową.
• Park i jego egzotyczne drzewa.
• Castelletto.
Czy wiesz, że…?
• W absydzie kaplicy San Canciano, w parku, jest krzyż zrobiony z drewna fregaty Novara.
• Zamkowi poświęcona jest oda „Miramar” Giosuè Carducciego z 1878 roku o tragicznym końcu Maksymiliana.
Maksymilian, brat cesarza Franciszka Józefa i admirał austriackiej marynarki, budował go od 1856 roku dla siebie i żony, Charlotty Belgijskiej. Nazwa pochodzi od hiszpańskiego „mirar el mar”, patrzeć na morze, na pamiątkę hiszpańskich zamków z widokiem na Atlantyk.
Parter był prywatnym apartamentem pary, w stylu neogotyckim i neośredniowiecznym. Najciekawszy jest gabinet Maksymiliana, z widokiem na zatokę i urządzony jak wnętrze statku: arcyksiążę kochał życie na morzu.
Wśród sal są też sala muzyczna z fortepianem, na którym ćwiczyła Charlotta, sala tronowa i pokój z obrazami Cesarego Dell'Acquy opowiadającymi historię Miramare. W innej sali wystawiono kolekcję wazonów orientalnych.
Park powstał na niemal nagim krasowym cyplu. Maksymilian, zapalony botanik, kazał tu posadzić drzewa z połowy świata: cedry libańskie i himalajskie, cyprysy z Kalifornii i Meksyku, mamutowca olbrzymiego i miłorząb dwuklapowy.
To ogród angielski, pełen krętych ścieżek, oczek wodnych i trawników, bez monumentalnej alei wjazdowej: pomyślano go jako ogród prywatny. Wśród zieleni są Castelletto, szklarnie, ruiny kaplicy San Canciano i staw z łabędziami.
Z Miramare 14 kwietnia 1864 roku Maksymilian i Charlotta odpłynęli do Meksyku na fregacie Novara: na zaproszenie Napoleona III został jego cesarzem. W 1867 roku rozstrzelano go w Querétaro, a ten sam statek przywiózł z powrotem jego ciało.
Charlotta wróciła do Triestu już w 1866 roku. Zaczęła okazywać oznaki choroby psychicznej i została zamknięta w Castelletto, gdzie para mieszkała podczas budowy, zanim wróciła do rodzinnej Belgii.
W XX wieku zamek miał innych lokatorów. W latach 1930–1937 mieszkał tu książę Amedeo di Savoia-Aosta, który urządził swoje pokoje w stylu racjonalistycznym i zastąpił habsburskie insygnia krzyżami sabaudzkimi; potem, aż do 1954 roku, rozlokowały się tu dowództwa wojsk okupacyjnych.
Koniecznie zobacz
• Gabinet Maksymiliana.
• Salę tronową.
• Park i jego egzotyczne drzewa.
• Castelletto.
Czy wiesz, że…?
• W absydzie kaplicy San Canciano, w parku, jest krzyż zrobiony z drewna fregaty Novara.
• Zamkowi poświęcona jest oda „Miramar” Giosuè Carducciego z 1878 roku o tragicznym końcu Maksymiliana.