Opis
Zamek San Giusto to twierdza na szczycie wzgórza San Giusto, obok katedry, nad starym miastem. Dziś jest muzeum miejskim, ale dla wielu powodem, by tu wejść, jest spacer po murach, z całym miastem i zatoką u stóp.
Wchodzi się przez mały most zwodzony; oryginalne średniowieczne wejście wciąż dobrze widać tuż obok. Przedsionek jest pełen tablic i historycznych inskrypcji, z herbami triesteńskich rodów patrycjuszowskich wśród dawnych chorągwi wojskowych.
Za atrium otwiera się Cortile delle Milizie, dziedziniec, który powstał jako plac musztry, a dziś latem jest sceną koncertów i przedstawień. Stąd szerokie kamienne schody prowadzą na taras widokowy, na ganki straży i do wejścia do Muzeum Zbrojowni.
W bastionie Lalio mieści się Lapidario Tergestino, otwarte w 2001 roku: około 130 rzymskich zabytków, w tym inskrypcje, pomniki nagrobne, rzeźby, płaskorzeźby i fragmenty budowli antycznego Tergeste. Trasa zwiedzania zamku obejmuje też kaplicę i salę Caprin.
Pierwszy zamek zbudowali Wenecjanie w latach 1368–1371. Gdy miasto oddało się pod władzę Austrii, cesarz Fryderyk III nakazał w 1470 roku jego wzmocnienie, zaraz po roku 1469, zapamiętanym jako „rok zniszczenia Triestu”.
Twierdza rozrastała się potem kawałkami przez dwa i pół wieku. Na początku XVI wieku Wenecjanie, na krótko znów panowie miasta, dobudowali wysoki półokrągły mur; potem powstał bastion Lalio, w latach 1551–1561, a na końcu bastion Pomis, w 1630 roku.
W XVII wieku myślano o jej rozbudowie aż do zajęcia całego szczytu wzgórza, co oznaczałoby zburzenie katedry. Z tego planu zostały fundamenty czwartego, nigdy niezbudowanego bastionu, odkryte pod ziemią za bazyliką.
Na ironię losu ta twierdza zbudowana dla wojny tylko dwa razy posłużyła wojsku. W 1813 roku żołnierze Napoleona bronili się w niej przez dwa tygodnie przed oblężeniem flot austriackiej, angielskiej i neapolitańskiej; w 1945 roku poddali się w niej żołnierze niemieccy.
Dzisiejszy wygląd pochodzi z lat 30. XX wieku: w 1930 roku zamek przeszedł na własność miasta, a włoskie władze, widząc jego potencjał turystyczny, kazały go odrestaurować. Pod jego murami biegną korytarze i pomieszczenia zamknięte dla zwiedzających, niektóre wciąż niezbadane.
Koniecznie zobacz
• Spacer po gankach straży.
• Cortile delle Milizie.
• Lapidario Tergestino.
Czy wiesz, że…?
• Przez dziesiątki lat w jednej z zamkowych piwnic działała elegancka miejska restauracja.
Wchodzi się przez mały most zwodzony; oryginalne średniowieczne wejście wciąż dobrze widać tuż obok. Przedsionek jest pełen tablic i historycznych inskrypcji, z herbami triesteńskich rodów patrycjuszowskich wśród dawnych chorągwi wojskowych.
Za atrium otwiera się Cortile delle Milizie, dziedziniec, który powstał jako plac musztry, a dziś latem jest sceną koncertów i przedstawień. Stąd szerokie kamienne schody prowadzą na taras widokowy, na ganki straży i do wejścia do Muzeum Zbrojowni.
W bastionie Lalio mieści się Lapidario Tergestino, otwarte w 2001 roku: około 130 rzymskich zabytków, w tym inskrypcje, pomniki nagrobne, rzeźby, płaskorzeźby i fragmenty budowli antycznego Tergeste. Trasa zwiedzania zamku obejmuje też kaplicę i salę Caprin.
Pierwszy zamek zbudowali Wenecjanie w latach 1368–1371. Gdy miasto oddało się pod władzę Austrii, cesarz Fryderyk III nakazał w 1470 roku jego wzmocnienie, zaraz po roku 1469, zapamiętanym jako „rok zniszczenia Triestu”.
Twierdza rozrastała się potem kawałkami przez dwa i pół wieku. Na początku XVI wieku Wenecjanie, na krótko znów panowie miasta, dobudowali wysoki półokrągły mur; potem powstał bastion Lalio, w latach 1551–1561, a na końcu bastion Pomis, w 1630 roku.
W XVII wieku myślano o jej rozbudowie aż do zajęcia całego szczytu wzgórza, co oznaczałoby zburzenie katedry. Z tego planu zostały fundamenty czwartego, nigdy niezbudowanego bastionu, odkryte pod ziemią za bazyliką.
Na ironię losu ta twierdza zbudowana dla wojny tylko dwa razy posłużyła wojsku. W 1813 roku żołnierze Napoleona bronili się w niej przez dwa tygodnie przed oblężeniem flot austriackiej, angielskiej i neapolitańskiej; w 1945 roku poddali się w niej żołnierze niemieccy.
Dzisiejszy wygląd pochodzi z lat 30. XX wieku: w 1930 roku zamek przeszedł na własność miasta, a włoskie władze, widząc jego potencjał turystyczny, kazały go odrestaurować. Pod jego murami biegną korytarze i pomieszczenia zamknięte dla zwiedzających, niektóre wciąż niezbadane.
Koniecznie zobacz
• Spacer po gankach straży.
• Cortile delle Milizie.
• Lapidario Tergestino.
Czy wiesz, że…?
• Przez dziesiątki lat w jednej z zamkowych piwnic działała elegancka miejska restauracja.