Opis
Katedra św. Justa to katedra Triestu, wznosząca się na szczycie wzgórza San Giusto, które góruje nad starym miastem i portem. Z zewnątrz jest skromna, wręcz surowa; w środku kryje mozaiki na złotym tle w stylu bizantyjskim, dla których samych warto się tu wspiąć.
Kościół powstał z połączenia: w latach 1302–1320 biskup Rodolfo Pedrazzani zjednoczył pod jednym dachem dwa starsze kościoły, Santa Maria i kaplicę San Giusto. Dlatego wnętrze ma aż pięć naw.
Nad dwuspadową fasadą dominuje wielka rozeta z krasowego kamienia, wyrzeźbiona na miejscu przez kamieniarzy sprowadzonych z Soncino koło Cremony, rodzinnej miejscowości biskupa. Pamiątką po nich jest nazwa ulicy via dei Soncini.
Fasada i dzwonnica są pełne ponownie użytych rzymskich elementów: na przykład portal wejściowy wykonano z dawnego pomnika nagrobnego. Na fasadzie, na wspornikach, które pierwotnie były rzymskimi cokołami, stoją brązowe popiersia kilku znakomitych biskupów.
Na dzwonnicy, w gotyckiej niszy, posąg św. Justa z X–XI wieku trzyma w jednej ręce model miasta, a w drugiej palmę męczeństwa. Głowa pochodzi z innej rzeźby i rzeczywiście nie pasuje proporcjami do ciała.
W środku, pod XIV-wiecznym drewnianym sklepieniem w kształcie odwróconego kadłuba statku, największym skarbem są mozaiki w absydach bocznych. Po lewej Madonna na tronie z Dzieciątkiem, na złotym tle między dwoma archaniołami, a pod nią apostołowie na łące: dzieło z XII wieku.
W prawej absydzie jest Chrystus Pantokrator, smukły, surowy i dostojny, między św. Justem a św. Serwulusem, dzieło bizantyjskich mozaicystów z początku XIII wieku. W bocznej kaplicy zachowały się freski cyklu św. Justa, jedne z nielicznych ocalałych fragmentów dawnej dekoracji.
Za barokową kratą znajduje się Skarbiec, splądrowany w 1984 roku, ale wciąż pełen cennych przedmiotów. Wśród nich jest halabarda św. Sergiusza, symbol Triestu: według legendy cudownie spadła na forum miasta w dniu, w którym święty poniósł męczeńską śmierć w Syrii.
Dzwonnica też ma swoją historię. Była wyższa, ale w 1422 roku uderzył w nią piorun i została obniżona do dzisiejszej wysokości. Jej pięć dzwonów tworzy drugi co do wielkości zespół dzwonów we Friuli-Wenecji Julijskiej, po katedrze w Udine.
Koniecznie zobacz
• Rozetę.
• Posąg św. Justa na dzwonnicy.
• Mozaiki w absydach.
• Halabardę św. Sergiusza.
Czy wiesz, że…?
• Największy dzwon odlano w 1829 roku z brązu armat pozostawionych przez Napoleona.
• Temu dzwonowi poświęcona jest patriotyczna pieśń „La campana di San Giusto” z 1915 roku, którą dziesiątki lat później śpiewał także Luciano Pavarotti.
Kościół powstał z połączenia: w latach 1302–1320 biskup Rodolfo Pedrazzani zjednoczył pod jednym dachem dwa starsze kościoły, Santa Maria i kaplicę San Giusto. Dlatego wnętrze ma aż pięć naw.
Nad dwuspadową fasadą dominuje wielka rozeta z krasowego kamienia, wyrzeźbiona na miejscu przez kamieniarzy sprowadzonych z Soncino koło Cremony, rodzinnej miejscowości biskupa. Pamiątką po nich jest nazwa ulicy via dei Soncini.
Fasada i dzwonnica są pełne ponownie użytych rzymskich elementów: na przykład portal wejściowy wykonano z dawnego pomnika nagrobnego. Na fasadzie, na wspornikach, które pierwotnie były rzymskimi cokołami, stoją brązowe popiersia kilku znakomitych biskupów.
Na dzwonnicy, w gotyckiej niszy, posąg św. Justa z X–XI wieku trzyma w jednej ręce model miasta, a w drugiej palmę męczeństwa. Głowa pochodzi z innej rzeźby i rzeczywiście nie pasuje proporcjami do ciała.
W środku, pod XIV-wiecznym drewnianym sklepieniem w kształcie odwróconego kadłuba statku, największym skarbem są mozaiki w absydach bocznych. Po lewej Madonna na tronie z Dzieciątkiem, na złotym tle między dwoma archaniołami, a pod nią apostołowie na łące: dzieło z XII wieku.
W prawej absydzie jest Chrystus Pantokrator, smukły, surowy i dostojny, między św. Justem a św. Serwulusem, dzieło bizantyjskich mozaicystów z początku XIII wieku. W bocznej kaplicy zachowały się freski cyklu św. Justa, jedne z nielicznych ocalałych fragmentów dawnej dekoracji.
Za barokową kratą znajduje się Skarbiec, splądrowany w 1984 roku, ale wciąż pełen cennych przedmiotów. Wśród nich jest halabarda św. Sergiusza, symbol Triestu: według legendy cudownie spadła na forum miasta w dniu, w którym święty poniósł męczeńską śmierć w Syrii.
Dzwonnica też ma swoją historię. Była wyższa, ale w 1422 roku uderzył w nią piorun i została obniżona do dzisiejszej wysokości. Jej pięć dzwonów tworzy drugi co do wielkości zespół dzwonów we Friuli-Wenecji Julijskiej, po katedrze w Udine.
Koniecznie zobacz
• Rozetę.
• Posąg św. Justa na dzwonnicy.
• Mozaiki w absydach.
• Halabardę św. Sergiusza.
Czy wiesz, że…?
• Największy dzwon odlano w 1829 roku z brązu armat pozostawionych przez Napoleona.
• Temu dzwonowi poświęcona jest patriotyczna pieśń „La campana di San Giusto” z 1915 roku, którą dziesiątki lat później śpiewał także Luciano Pavarotti.