Opis
Kościół San Silvestro, dziś bazylika Chrystusa Zbawiciela, to po bazylice wczesnochrześcijańskiej najstarszy zachowany budynek sakralny w Trieście. Stoi przy via del Collegio, u stóp wzgórza San Giusto: skromny romański kościół z niemal tysiącletnią historią.
Budowla pochodzi z XI wieku, choć niektóre jej części mogą być starsze. Z zewnątrz wyróżniają się romańska fasada z arkadami oraz, po lewej stronie, portyk pod dzwonnicą, być może średniowieczną wieżą fortyfikacji wzgórza.
Wnętrze jest trzynawowe, bez absyd, z więźbą dachową na widoku. Zachowały się fragmenty fresków z początku XIV wieku, z cesarzem Konstantynem i Zwiastowaniem, a na jednej z kolumn wyłoniła się sinopia, czyli rysunek przygotowawczy średniowiecznego fresku.
W prezbiterium, trzy stopnie wyżej, znajduje się marmurowa płyta z Ostatnią Wieczerzą, a obok osiemnastowieczny krucyfiks z kutego żelaza. Na posadzce przed ołtarzem wciąż można odczytać płytę nagrobną z 1585 roku z herbem.
Jego historia ma ciekawy zwrot. W 1784 roku cesarz Józef II zamknął go dla kultu katolickiego, razem z dwunastoma innymi kościołami Triestu, i wystawił na licytację za 1500 florenów. Kupiła go helwecka wspólnota ewangelicka, powstała kilka lat wcześniej dzięki patentom tolerancyjnym tego samego cesarza.
Wierni byli głównie imigrantami ze szwajcarskiej Gryzonii i w 1786 roku poświęcili kościół Chrystusowi Zbawicielowi. W latach 1927–2020 dzielili go z waldensami: od ponad dwóch stuleci jest to kościół protestancki.
Według późnośredniowiecznej legendy stał tu dom Eufemii i Tekli, dwóch męczennic z Triestu z 256 roku. W rzeczywistości kult obu świętych przyszedł z Grado, a Triest uznał je za swoje dopiero w średniowieczu.
W XVII wieku jezuici nadali mu barokowy wystrój. W 1927 roku, po szkodach wyrządzonych przez trzęsienie ziemi, architekt Ferdinando Forlati usunął barokowe ozdoby z zewnątrz i przywrócił mu romański wygląd. Rok później kościół uznano za pomnik narodowy.
Budowla pochodzi z XI wieku, choć niektóre jej części mogą być starsze. Z zewnątrz wyróżniają się romańska fasada z arkadami oraz, po lewej stronie, portyk pod dzwonnicą, być może średniowieczną wieżą fortyfikacji wzgórza.
Wnętrze jest trzynawowe, bez absyd, z więźbą dachową na widoku. Zachowały się fragmenty fresków z początku XIV wieku, z cesarzem Konstantynem i Zwiastowaniem, a na jednej z kolumn wyłoniła się sinopia, czyli rysunek przygotowawczy średniowiecznego fresku.
W prezbiterium, trzy stopnie wyżej, znajduje się marmurowa płyta z Ostatnią Wieczerzą, a obok osiemnastowieczny krucyfiks z kutego żelaza. Na posadzce przed ołtarzem wciąż można odczytać płytę nagrobną z 1585 roku z herbem.
Jego historia ma ciekawy zwrot. W 1784 roku cesarz Józef II zamknął go dla kultu katolickiego, razem z dwunastoma innymi kościołami Triestu, i wystawił na licytację za 1500 florenów. Kupiła go helwecka wspólnota ewangelicka, powstała kilka lat wcześniej dzięki patentom tolerancyjnym tego samego cesarza.
Wierni byli głównie imigrantami ze szwajcarskiej Gryzonii i w 1786 roku poświęcili kościół Chrystusowi Zbawicielowi. W latach 1927–2020 dzielili go z waldensami: od ponad dwóch stuleci jest to kościół protestancki.
Według późnośredniowiecznej legendy stał tu dom Eufemii i Tekli, dwóch męczennic z Triestu z 256 roku. W rzeczywistości kult obu świętych przyszedł z Grado, a Triest uznał je za swoje dopiero w średniowieczu.
W XVII wieku jezuici nadali mu barokowy wystrój. W 1927 roku, po szkodach wyrządzonych przez trzęsienie ziemi, architekt Ferdinando Forlati usunął barokowe ozdoby z zewnątrz i przywrócił mu romański wygląd. Rok później kościół uznano za pomnik narodowy.