Opis
Muzeum Sartorio to okazała willa z końca XVIII wieku w centrum Triestu, urządzona tak, jak wtedy, gdy mieszkała w niej ostatnia dziedziczka rodu. Zabytkowe meble, ceramika, obrazy i arcydzieło z XIV wieku opowiadają o życiu wyższego mieszczaństwa Triestu w XIX wieku.
Klejnotem kolekcji jest Tryptyk św. Klary, namalowany w 1328 roku przez Paola i Marca Veneziano: arcydzieło czternastowiecznego malarstwa w Trieście. Obok znajduje się zbiór rysunków Giambattisty Tiepola, kolekcja dużej wagi.
Sale z oryginalnym wyposażeniem pokazują, jak żyło się w triestyńskiej willi pod koniec XIX wieku, wśród porcelany, majoliki i ceramiki. Jest tu też obraz Giambattisty Pittoniego.
Zwiedzanie toczy się dalej poza willą. W dawnych stajniach urządzono galerię obrazów z ponad tysiącem płócien ze zbiorów miejskich. Dawna wozownia stała się gipsoteką i gliptoteką, z około sześciuset rzeźbami z XIX i XX wieku.
W podziemiach wystawiono sztukę użytkową i biżuterię, a także pozostałości rzymskiego domus z I wieku n.e., odkrytego podczas prac konserwatorskich. Bogata jest też kolekcja Rusconi-Opuich, około 2500 obiektów od sztuki starożytnej po XX wiek.
Willa miała niejedno życie. Przed Sartoriami należała do Faraonów, kupców przybyłych z Aleksandrii w Egipcie. Sartoriowie, pochodzący z Sanremo, przyjechali do Triestu w 1775 roku, by otworzyć filię handlową, a Pietro Sartorio kupił dom.
Ostatnia dziedziczka, baronowa Anna Segrè Sartorio, zapisała miastu willę z całym wyposażeniem pod warunkiem, że stanie się ona publicznym muzeum. Muzeum otwarto częściowo w 1949 roku, a w całości w 1954 roku; odrestaurowano je i ponownie otwarto pod koniec 2006 roku.
Po II wojnie światowej willa była kwaterą główną aliantów. Na płytkach i ścianach wciąż widać ślady otworów wybitych na kable telefoniczne i elektryczne.
Klejnotem kolekcji jest Tryptyk św. Klary, namalowany w 1328 roku przez Paola i Marca Veneziano: arcydzieło czternastowiecznego malarstwa w Trieście. Obok znajduje się zbiór rysunków Giambattisty Tiepola, kolekcja dużej wagi.
Sale z oryginalnym wyposażeniem pokazują, jak żyło się w triestyńskiej willi pod koniec XIX wieku, wśród porcelany, majoliki i ceramiki. Jest tu też obraz Giambattisty Pittoniego.
Zwiedzanie toczy się dalej poza willą. W dawnych stajniach urządzono galerię obrazów z ponad tysiącem płócien ze zbiorów miejskich. Dawna wozownia stała się gipsoteką i gliptoteką, z około sześciuset rzeźbami z XIX i XX wieku.
W podziemiach wystawiono sztukę użytkową i biżuterię, a także pozostałości rzymskiego domus z I wieku n.e., odkrytego podczas prac konserwatorskich. Bogata jest też kolekcja Rusconi-Opuich, około 2500 obiektów od sztuki starożytnej po XX wiek.
Willa miała niejedno życie. Przed Sartoriami należała do Faraonów, kupców przybyłych z Aleksandrii w Egipcie. Sartoriowie, pochodzący z Sanremo, przyjechali do Triestu w 1775 roku, by otworzyć filię handlową, a Pietro Sartorio kupił dom.
Ostatnia dziedziczka, baronowa Anna Segrè Sartorio, zapisała miastu willę z całym wyposażeniem pod warunkiem, że stanie się ona publicznym muzeum. Muzeum otwarto częściowo w 1949 roku, a w całości w 1954 roku; odrestaurowano je i ponownie otwarto pod koniec 2006 roku.
Po II wojnie światowej willa była kwaterą główną aliantów. Na płytkach i ścianach wciąż widać ślady otworów wybitych na kable telefoniczne i elektryczne.