Opis
Latarnia Zwycięstwa to wielka latarnia morska, która góruje nad Zatoką Triesteńską ze wzgórza Gretta. Jest jednocześnie prawdziwą latarnią, która nocą prowadzi statki, i pomnikiem marynarzy poległych w I wojnie światowej.
Ma prawie 68 metrów wysokości i zbudowano ją w latach 1923–1927 według projektu triesteńskiego architekta Arduina Berlama, zmienionego po burzliwej dyskusji przez Guida Cirillego. Żelbetowa konstrukcja nośna jest natomiast dziełem inżyniera Beniamina Battigellego. Stoi na pozostałościach austriackiego fortu z 1854 roku, 60 metrów nad morzem.
Cokół jest z kamienia istryjskiego i krasowego. Z przodu dominuje posąg Nieznanego Marynarza, wysoki na 8,6 metra, wykuty ze stu ton kamienia z Vrsaru przez mistrza kamieniarskiego Regola Salandiniego. Na szczycie, nad laterną, stoi brązowa uskrzydlona Wiktoria wysoka na 7,2 metra: oba posągi są dziełem Giovanniego Mayera.
Wielka płyta nosi napis „Świeć i pamiętaj o poległych na morzu” z latami wojny. Przy wejściu są dwa pociski z austriackiego pancernika Viribus Unitis, a u podstawy kotwica z własną małą historią.
Dla wszystkich to kotwica z Audace, pierwszego włoskiego okrętu, który wpłynął do portu w Trieście w 1918 roku. W rzeczywistości pochodzi z innego statku, Berenice: legenda jednak przetrwała.
Kształt nie jest przypadkowy: kolumnę celowo zaprojektowano jako odwróconą rózgę liktorską. Latarnię, ponownie otwartą dla zwiedzających w 1986 roku, można zwiedzać tylko do pierwszego tarasu, w części pomnikowej, a górna część z laterną jest zamknięta dla publiczności.
Laterna, zamknięta w klatce z brązu i szkła 115 metrów nad poziomem morza, wykonuje pełny obrót w 30 sekund i jest widoczna średnio z odległości 30 mil morskich. Latarnia podlega Marynarce Wojennej, która z Wenecji zarządza wszystkimi latarniami Adriatyku.
Ma prawie 68 metrów wysokości i zbudowano ją w latach 1923–1927 według projektu triesteńskiego architekta Arduina Berlama, zmienionego po burzliwej dyskusji przez Guida Cirillego. Żelbetowa konstrukcja nośna jest natomiast dziełem inżyniera Beniamina Battigellego. Stoi na pozostałościach austriackiego fortu z 1854 roku, 60 metrów nad morzem.
Cokół jest z kamienia istryjskiego i krasowego. Z przodu dominuje posąg Nieznanego Marynarza, wysoki na 8,6 metra, wykuty ze stu ton kamienia z Vrsaru przez mistrza kamieniarskiego Regola Salandiniego. Na szczycie, nad laterną, stoi brązowa uskrzydlona Wiktoria wysoka na 7,2 metra: oba posągi są dziełem Giovanniego Mayera.
Wielka płyta nosi napis „Świeć i pamiętaj o poległych na morzu” z latami wojny. Przy wejściu są dwa pociski z austriackiego pancernika Viribus Unitis, a u podstawy kotwica z własną małą historią.
Dla wszystkich to kotwica z Audace, pierwszego włoskiego okrętu, który wpłynął do portu w Trieście w 1918 roku. W rzeczywistości pochodzi z innego statku, Berenice: legenda jednak przetrwała.
Kształt nie jest przypadkowy: kolumnę celowo zaprojektowano jako odwróconą rózgę liktorską. Latarnię, ponownie otwartą dla zwiedzających w 1986 roku, można zwiedzać tylko do pierwszego tarasu, w części pomnikowej, a górna część z laterną jest zamknięta dla publiczności.
Laterna, zamknięta w klatce z brązu i szkła 115 metrów nad poziomem morza, wykonuje pełny obrót w 30 sekund i jest widoczna średnio z odległości 30 mil morskich. Latarnia podlega Marynarce Wojennej, która z Wenecji zarządza wszystkimi latarniami Adriatyku.