Opis
Muzeum Historii Naturalnej w Trieście przechowuje ponad dwa miliony okazów z dziedziny botaniki, zoologii, geologii i paleontologii. Mieszka tu niemal kompletny dinozaur znaleziony pod Triestem i ponad pięciometrowy żarłacz biały: to wizyta, która zachwyca i dzieci, i dorosłych.
Od 2010 roku muzeum nie mieści się już przy piazza Hortis: jego sale przeniesiono do dawnych koszar przy via Cumano, z wejściem od via dei Tominz, do tego samego kompleksu, w którym działa Muzeum Wojny dla Pokoju im. Diega de Henriqueza.
Gwiazdą jest Antonio, hadrozaur, który żył 75 milionów lat temu i został odnaleziony w Villaggio del Pescatore, w prowincji Triest. Ma 4 metry długości i 1,3 metra wysokości i jest jednym z najbardziej kompletnych dinozaurów, jakie kiedykolwiek odkryto. Żył na wyspie w dawnym Oceanie Tetydy, między Afryką a północną Europą.
Nieco dalej, nieruchomo od ponad stu lat, pływa Carlotta: 5,4-metrowy żarłacz biały złowiony w 1906 roku w Zatoce Kwarnerskiej. To największy zachowany rekin w Europie, a z bliska jego rozmiary robią spore wrażenie.
Sale łańcucha pokarmowego ustawiają zwierzęta według tego, kto kogo zjada, a każde z nich zwrócone jest w stronę swojego pożywienia. Ostatnia sala przenosi zwiedzanie do miasta, wśród gatunków, które nauczyły się żyć obok człowieka.
Wśród ptaków, ponad pięciu tysięcy okazów z 550 gatunków, wyróżniają się rzadkości, takie jak kakapo z Nowej Zelandii, meksykański kwezal i cudowronki z Nowej Gwinei. Sale poświęcone fosylizacji opowiadają z kolei, jak powstał Kras, wśród skamieniałych muszli i kości niedźwiedzia jaskiniowego.
Niewielkim, ale zaskakującym eksponatem jest żuchwa z Lonche, sprzed ponad 6400 lat. Na jednym z zębów nosi najstarszy archeologiczny dowód plombowania: ubytek został wyskrobany, a potem wypełniony woskiem pszczelim.
Muzeum powstało w 1846 roku jako gabinet zoologiczny i wkrótce objął je opieką arcyksiążę Ferdynand Maksymilian, przyszły cesarz Meksyku, który zbudował Miramare. Wiele eksponatów przywiozły ówczesne wyprawy, takie jak rejs dookoła świata austriackiej fregaty Novara.
Od 2010 roku muzeum nie mieści się już przy piazza Hortis: jego sale przeniesiono do dawnych koszar przy via Cumano, z wejściem od via dei Tominz, do tego samego kompleksu, w którym działa Muzeum Wojny dla Pokoju im. Diega de Henriqueza.
Gwiazdą jest Antonio, hadrozaur, który żył 75 milionów lat temu i został odnaleziony w Villaggio del Pescatore, w prowincji Triest. Ma 4 metry długości i 1,3 metra wysokości i jest jednym z najbardziej kompletnych dinozaurów, jakie kiedykolwiek odkryto. Żył na wyspie w dawnym Oceanie Tetydy, między Afryką a północną Europą.
Nieco dalej, nieruchomo od ponad stu lat, pływa Carlotta: 5,4-metrowy żarłacz biały złowiony w 1906 roku w Zatoce Kwarnerskiej. To największy zachowany rekin w Europie, a z bliska jego rozmiary robią spore wrażenie.
Sale łańcucha pokarmowego ustawiają zwierzęta według tego, kto kogo zjada, a każde z nich zwrócone jest w stronę swojego pożywienia. Ostatnia sala przenosi zwiedzanie do miasta, wśród gatunków, które nauczyły się żyć obok człowieka.
Wśród ptaków, ponad pięciu tysięcy okazów z 550 gatunków, wyróżniają się rzadkości, takie jak kakapo z Nowej Zelandii, meksykański kwezal i cudowronki z Nowej Gwinei. Sale poświęcone fosylizacji opowiadają z kolei, jak powstał Kras, wśród skamieniałych muszli i kości niedźwiedzia jaskiniowego.
Niewielkim, ale zaskakującym eksponatem jest żuchwa z Lonche, sprzed ponad 6400 lat. Na jednym z zębów nosi najstarszy archeologiczny dowód plombowania: ubytek został wyskrobany, a potem wypełniony woskiem pszczelim.
Muzeum powstało w 1846 roku jako gabinet zoologiczny i wkrótce objął je opieką arcyksiążę Ferdynand Maksymilian, przyszły cesarz Meksyku, który zbudował Miramare. Wiele eksponatów przywiozły ówczesne wyprawy, takie jak rejs dookoła świata austriackiej fregaty Novara.