Opis
Pałac Ratuszowy zajmuje całą tylną pierzeję piazza Unità d'Italia w Trieście, naprzeciwko morza: długa, eklektyczna fasada z łukami, biforiami i triforiami, a pośrodku wieża zegarowa. To siedziba władz miasta i tło każdego zdjęcia placu.
Zaprojektował go triestyńczyk Giuseppe Bruni, a zbudowano go w latach 1873–1875 w miejscu dawnego pałacu Magistratu. Bruni nawiązał do jego form i charakteru, a projekt spodobał się także dlatego, że zmieścił się w przewidzianym budżecie.
Przede wszystkim warto przyjrzeć się fasadzie: dwa czteropiętrowe skrzydła i wyższy, bogaciej zdobiony korpus środkowy. Na parterze półkoliste łuki dają wrażenie portyku, a wyżej otwierają się okna podzielone na dwa i trzy światła.
Na szczycie wieży zegarowej dwaj brązowi Maurowie wybijają godziny w dzwon. Triestyńczycy nazywają ich Micheze i Jacheze, od słoweńskich imion Mihec i Jakec. Bruni umieścił ich na pamiątkę dwóch Maurów z wieży Mandracchio, dawnej bramy portowej rozebranej w 1838 roku.
Te na wieży to dziś kopie: oryginały, odlane przez Fausta Astea z Ceneda i działające od stycznia 1876 roku, zdjęto w 1972 roku. Po ponad trzydziestu latach w magazynie odrestaurowano je i ustawiono przy wejściu do zamku San Giusto.
Na początku triestyńczykom pałac zupełnie się nie podobał i odpłacili mu się serią przezwisk. „Palazzo Cheba”, czyli klatka dla ptaków; „Palazzo Sipario”, czyli kurtyna, bo zasłaniał przed placem zaniedbane domy starego miasta; a także „Budel de Lionfante” i „Castel de Mandolato”.
Przez jego plac przeszły przeciwstawne karty historii Włoch. W 1938 roku z trybuny przed ratuszem Mussolini ogłosił ustawy rasowe. 4 listopada 1954 roku z centralnego balkonu prezydent Luigi Einaudi i burmistrz Gianni Bartoli pozdrawiali tłum świętujący powrót Triestu do Włoch.
Z tyłu, od strony largo dei Granatieri, budynek rozbudowano w latach 1937–1940: nowe skrzydło łączy się ze starym przez półokrągły dziedziniec, pomyślany jako czytelnia archiwum.
Zaprojektował go triestyńczyk Giuseppe Bruni, a zbudowano go w latach 1873–1875 w miejscu dawnego pałacu Magistratu. Bruni nawiązał do jego form i charakteru, a projekt spodobał się także dlatego, że zmieścił się w przewidzianym budżecie.
Przede wszystkim warto przyjrzeć się fasadzie: dwa czteropiętrowe skrzydła i wyższy, bogaciej zdobiony korpus środkowy. Na parterze półkoliste łuki dają wrażenie portyku, a wyżej otwierają się okna podzielone na dwa i trzy światła.
Na szczycie wieży zegarowej dwaj brązowi Maurowie wybijają godziny w dzwon. Triestyńczycy nazywają ich Micheze i Jacheze, od słoweńskich imion Mihec i Jakec. Bruni umieścił ich na pamiątkę dwóch Maurów z wieży Mandracchio, dawnej bramy portowej rozebranej w 1838 roku.
Te na wieży to dziś kopie: oryginały, odlane przez Fausta Astea z Ceneda i działające od stycznia 1876 roku, zdjęto w 1972 roku. Po ponad trzydziestu latach w magazynie odrestaurowano je i ustawiono przy wejściu do zamku San Giusto.
Na początku triestyńczykom pałac zupełnie się nie podobał i odpłacili mu się serią przezwisk. „Palazzo Cheba”, czyli klatka dla ptaków; „Palazzo Sipario”, czyli kurtyna, bo zasłaniał przed placem zaniedbane domy starego miasta; a także „Budel de Lionfante” i „Castel de Mandolato”.
Przez jego plac przeszły przeciwstawne karty historii Włoch. W 1938 roku z trybuny przed ratuszem Mussolini ogłosił ustawy rasowe. 4 listopada 1954 roku z centralnego balkonu prezydent Luigi Einaudi i burmistrz Gianni Bartoli pozdrawiali tłum świętujący powrót Triestu do Włoch.
Z tyłu, od strony largo dei Granatieri, budynek rozbudowano w latach 1937–1940: nowe skrzydło łączy się ze starym przez półokrągły dziedziniec, pomyślany jako czytelnia archiwum.