Opis
Piazza Unità d'Italia to główny plac Triestu, u stóp wzgórza San Giusto: wielki prostokąt o powierzchni ponad 12 000 metrów kwadratowych, zamknięty z trzech stron monumentalnymi pałacami, a czwartą stroną otwarty prosto na morze zatoki.
Na końcu placu, naprzeciw morza, stoi Pałac Miejski, zaprojektowany przez Giuseppe Bruniego w 1875 roku. Na początku triestyńczykom się nie podobał: do dziś nazywają go palazzo Cheba, czyli „klatka”, bo przypomina ogromną klatkę dla ptaków.
Na jego wieży dwaj brązowi Maurowie, Micheze i Jacheze, wybijają kwadranse od 1876 roku. Te, które widać, to wierne kopie: oryginały, zniszczone przez lata, są wystawione w zamku San Giusto.
Dookoła ciągną się pozostałe pałace: Pałac Rządowy, dawne austriackie Namiestnictwo, z mozaikami na fasadzie; Palazzo Stratti z historyczną Caffè degli Specchi; Palazzo Pitteri z 1780 roku, najstarszy przy placu; oraz pałac Lloyd Triestino, dziś siedziba władz regionu.
Przed Pałacem Miejskim stoi Fontanna Czterech Kontynentów, wyrzeźbiona w latach 1751–1754: Europa, Azja, Afryka i Ameryka wokół uskrzydlonej postaci Triestu, wśród bel bawełny i lin. Nil ma zasłoniętą twarz, bo wtedy jego źródła nie były znane.
Obok, na kolumnie, posąg Karola VI, cesarza, który w 1719 roku uczynił Triest wolnym portem, wskazuje na morze. Postawiono go w pośpiechu na jego wizytę w 1728 roku i pierwsza wersja była z pozłacanego drewna; kamienna pojawiła się w 1756 roku.
Plac szeroko otwarty na morze to pomysł XIX wieku: po zasypaniu starego portu, mandracchio, zburzono mury i budynki, które go zamykały. Niebieskie światła w bruku od strony morza przypominają właśnie ten zniknięty basen.
Po przyłączeniu do Włoch, na początku lat 20., na fasadzie Namiestnictwa dwugłowy orzeł i rodzina cesarska ustąpiły miejsca herbowi Sabaudii. Ale tylko tam: na dwóch krótszych bokach pałacu austriackie mozaiki wciąż są na swoim miejscu.
Tędy przechodziła wielka historia. W 1914 roku z tego placu wyruszyły do Wiednia, wśród milczącego tłumu, ciała arcyksięcia Franciszka Ferdynanda i jego żony, zabitych w Sarajewie. W 1938 roku z balkonu Pałacu Miejskiego Mussolini ogłosił ustawy rasowe.
Koniecznie zobacz
• Pałac Miejski i jego Maurów.
• Fontannę Czterech Kontynentów.
• Mozaiki Pałacu Rządowego.
• Niebieskie światła od strony morza.
Czy wiesz, że…?
• Zanim przyjął obecną nazwę, był placem św. Piotra, placem Wielkim i placem Franciszka Józefa.
• Przed pracami z lat 2001–2005 na asfalcie placu namalowano dzieło Bruna Chersicli o powierzchni ponad dziewięciu tysięcy metrów kwadratowych, które trafiło do Księgi rekordów Guinnessa.
Na końcu placu, naprzeciw morza, stoi Pałac Miejski, zaprojektowany przez Giuseppe Bruniego w 1875 roku. Na początku triestyńczykom się nie podobał: do dziś nazywają go palazzo Cheba, czyli „klatka”, bo przypomina ogromną klatkę dla ptaków.
Na jego wieży dwaj brązowi Maurowie, Micheze i Jacheze, wybijają kwadranse od 1876 roku. Te, które widać, to wierne kopie: oryginały, zniszczone przez lata, są wystawione w zamku San Giusto.
Dookoła ciągną się pozostałe pałace: Pałac Rządowy, dawne austriackie Namiestnictwo, z mozaikami na fasadzie; Palazzo Stratti z historyczną Caffè degli Specchi; Palazzo Pitteri z 1780 roku, najstarszy przy placu; oraz pałac Lloyd Triestino, dziś siedziba władz regionu.
Przed Pałacem Miejskim stoi Fontanna Czterech Kontynentów, wyrzeźbiona w latach 1751–1754: Europa, Azja, Afryka i Ameryka wokół uskrzydlonej postaci Triestu, wśród bel bawełny i lin. Nil ma zasłoniętą twarz, bo wtedy jego źródła nie były znane.
Obok, na kolumnie, posąg Karola VI, cesarza, który w 1719 roku uczynił Triest wolnym portem, wskazuje na morze. Postawiono go w pośpiechu na jego wizytę w 1728 roku i pierwsza wersja była z pozłacanego drewna; kamienna pojawiła się w 1756 roku.
Plac szeroko otwarty na morze to pomysł XIX wieku: po zasypaniu starego portu, mandracchio, zburzono mury i budynki, które go zamykały. Niebieskie światła w bruku od strony morza przypominają właśnie ten zniknięty basen.
Po przyłączeniu do Włoch, na początku lat 20., na fasadzie Namiestnictwa dwugłowy orzeł i rodzina cesarska ustąpiły miejsca herbowi Sabaudii. Ale tylko tam: na dwóch krótszych bokach pałacu austriackie mozaiki wciąż są na swoim miejscu.
Tędy przechodziła wielka historia. W 1914 roku z tego placu wyruszyły do Wiednia, wśród milczącego tłumu, ciała arcyksięcia Franciszka Ferdynanda i jego żony, zabitych w Sarajewie. W 1938 roku z balkonu Pałacu Miejskiego Mussolini ogłosił ustawy rasowe.
Koniecznie zobacz
• Pałac Miejski i jego Maurów.
• Fontannę Czterech Kontynentów.
• Mozaiki Pałacu Rządowego.
• Niebieskie światła od strony morza.
Czy wiesz, że…?
• Zanim przyjął obecną nazwę, był placem św. Piotra, placem Wielkim i placem Franciszka Józefa.
• Przed pracami z lat 2001–2005 na asfalcie placu namalowano dzieło Bruna Chersicli o powierzchni ponad dziewięciu tysięcy metrów kwadratowych, które trafiło do Księgi rekordów Guinnessa.