Opis
Sanktuarium Monte Grisa, Narodowa Świątynia Maryi Matki i Królowej, to wielki betonowy trójkąt, który góruje nad Triestem od północy, na wysokości 330 metrów. Z góry otwiera się spektakularny widok na miasto i zatokę.
Kształt nie jest kaprysem: trójkątny zarys przywołuje literę M, inicjał Maryi. Pomysł wyszedł od szkicu biskupa Antonia Santina, który inżynier Antonio Guacci przełożył na projekt. Sanktuarium uchodzi za klasyczny przykład architektury brutalistycznej.
Wewnątrz żelbetowej bryły kryją się w rzeczywistości dwa kościoły jeden nad drugim. Na ścianie ołtarza głównego dominuje wielki Krucyfiks z brązu autorstwa Marcella Mascheriniego, otoczony sześcioma kandelabrami tego samego rzeźbiarza.
Ten Krucyfiks ma teatralną przeszłość: jego gipsowy model był częścią scenografii „Inkwizycji” Diega Fabbriego, wystawionej w 1958 roku w Teatro Nuovo w Trieście, do której Mascherini zaprojektował dekoracje i kostiumy.
Sanktuarium zrodziło się ze ślubowania. W 1945 roku biskup Santin złożył Matce Bożej ślub w intencji ocalenia miasta zagrożonego wojną; potem narodził się pomysł narodowej świątyni maryjnej. W 1959 roku papież Jan XXIII poświęcił ją Maryi Matce i Królowej jako symbol pokoju między narodami, niecałe dziesięć kilometrów od granicy.
Kamień węgielny położono 19 września 1959 roku, gdy w Trieście gościła pielgrzymująca figura Matki Bożej Fatimskiej. Dla nowej świątyni biskup Leirii zlecił wyrzeźbienie jej kopii temu samemu artyście, który wykonał figurę z kapliczki objawień w Fatimie.
Świątynię konsekrowano 22 maja 1966 roku, a w 1992 roku odwiedził ją Jan Paweł II. W 2007 roku z dachu runęło 60 ton materiału: przywrócenie jej pierwotnego kształtu wymagało niemal dziesięciu lat prac.
Jej niepowtarzalna sylwetka podoba się też kinu i telewizji. W filmie „Diabolik - Ginko all'attacco!” z 2022 roku gra muzeum w fikcyjnym mieście Ghenf, pojawia się też w serialu „La porta rossa”.
Kształt nie jest kaprysem: trójkątny zarys przywołuje literę M, inicjał Maryi. Pomysł wyszedł od szkicu biskupa Antonia Santina, który inżynier Antonio Guacci przełożył na projekt. Sanktuarium uchodzi za klasyczny przykład architektury brutalistycznej.
Wewnątrz żelbetowej bryły kryją się w rzeczywistości dwa kościoły jeden nad drugim. Na ścianie ołtarza głównego dominuje wielki Krucyfiks z brązu autorstwa Marcella Mascheriniego, otoczony sześcioma kandelabrami tego samego rzeźbiarza.
Ten Krucyfiks ma teatralną przeszłość: jego gipsowy model był częścią scenografii „Inkwizycji” Diega Fabbriego, wystawionej w 1958 roku w Teatro Nuovo w Trieście, do której Mascherini zaprojektował dekoracje i kostiumy.
Sanktuarium zrodziło się ze ślubowania. W 1945 roku biskup Santin złożył Matce Bożej ślub w intencji ocalenia miasta zagrożonego wojną; potem narodził się pomysł narodowej świątyni maryjnej. W 1959 roku papież Jan XXIII poświęcił ją Maryi Matce i Królowej jako symbol pokoju między narodami, niecałe dziesięć kilometrów od granicy.
Kamień węgielny położono 19 września 1959 roku, gdy w Trieście gościła pielgrzymująca figura Matki Bożej Fatimskiej. Dla nowej świątyni biskup Leirii zlecił wyrzeźbienie jej kopii temu samemu artyście, który wykonał figurę z kapliczki objawień w Fatimie.
Świątynię konsekrowano 22 maja 1966 roku, a w 1992 roku odwiedził ją Jan Paweł II. W 2007 roku z dachu runęło 60 ton materiału: przywrócenie jej pierwotnego kształtu wymagało niemal dziesięciu lat prac.
Jej niepowtarzalna sylwetka podoba się też kinu i telewizji. W filmie „Diabolik - Ginko all'attacco!” z 2022 roku gra muzeum w fikcyjnym mieście Ghenf, pojawia się też w serialu „La porta rossa”.