Opis
Teatr rzymski w Trieście to kamienna widownia sprzed niemal dwóch tysięcy lat, oparta o zbocze wzgórza San Giusto w samym centrum, między via Donota a via del Teatro Romano. Odrestaurowany i częściowo odbudowany, stoi za Pałacem Miejskim przy Piazza Unità i wciąż dobrze pokazuje kształt antycznego teatru.
Widownia mogła pomieścić, zależnie od szacunków, od 3500 do 6000 widzów. Dzieli się na sektory pięcioma schodami i korytarzami na dwóch poziomach, a wykorzystuje spadek wzgórza, na sposób grecki.
Na dole jest orchestra, półkole u stóp widowni, a przed nią zachowała się część prostokątnej sceny z filarami i ślady pięciu drzwi. Od góry potężny półkolisty mur podtrzymywał zadaszenie.
Dziś wydaje się wciśnięty między kamienice, ale gdy go zbudowano, pod koniec I wieku przed naszą erą, teatr stał poza murami i nad brzegiem morza, które wtedy sięgało aż tutaj. Scena, ozdobiona posągami w niszach, wychodziła prosto na wodę.
W tych niszach stały posągi rodziny cesarskiej i znakomitych obywateli. Wśród nich triesteńczyk Kwintus Petroniusz Modestus, prokurator i flamen, czyli kapłan kultu cesarskiego, Trajana, który na początku II wieku rozbudował i odnowił teatr; niektórzy uważają, że to on go od początku ufundował.
Upamiętniają to dwie bliźniacze inskrypcje, których odlew widać na miejscu. Posągi i oryginalne inskrypcje znalezione podczas wykopalisk są natomiast w zamku San Giusto, w Lapidario Tergestino.
Przez stulecia teatr znikał pod domami starego miasta, które wykorzystywały jego mury jako fundamenty, i uważano go za utracony. W 1814 roku architekt Pietro Nobile rozpoznał jego pozostałości, ale odsłonięto go dopiero w 1938 roku, gdy wyburzono tę część starej dzielnicy.
Widownia mogła pomieścić, zależnie od szacunków, od 3500 do 6000 widzów. Dzieli się na sektory pięcioma schodami i korytarzami na dwóch poziomach, a wykorzystuje spadek wzgórza, na sposób grecki.
Na dole jest orchestra, półkole u stóp widowni, a przed nią zachowała się część prostokątnej sceny z filarami i ślady pięciu drzwi. Od góry potężny półkolisty mur podtrzymywał zadaszenie.
Dziś wydaje się wciśnięty między kamienice, ale gdy go zbudowano, pod koniec I wieku przed naszą erą, teatr stał poza murami i nad brzegiem morza, które wtedy sięgało aż tutaj. Scena, ozdobiona posągami w niszach, wychodziła prosto na wodę.
W tych niszach stały posągi rodziny cesarskiej i znakomitych obywateli. Wśród nich triesteńczyk Kwintus Petroniusz Modestus, prokurator i flamen, czyli kapłan kultu cesarskiego, Trajana, który na początku II wieku rozbudował i odnowił teatr; niektórzy uważają, że to on go od początku ufundował.
Upamiętniają to dwie bliźniacze inskrypcje, których odlew widać na miejscu. Posągi i oryginalne inskrypcje znalezione podczas wykopalisk są natomiast w zamku San Giusto, w Lapidario Tergestino.
Przez stulecia teatr znikał pod domami starego miasta, które wykorzystywały jego mury jako fundamenty, i uważano go za utracony. W 1814 roku architekt Pietro Nobile rozpoznał jego pozostałości, ale odsłonięto go dopiero w 1938 roku, gdy wyburzono tę część starej dzielnicy.