Opis
Teatro Verdi to teatr operowy Triestu, kilka kroków od Piazza Unità, z główną fasadą od strony Piazza Verdi. Otwarty w 1801 roku, od zawsze jest domem opery w mieście, a Verdi miał tu prapremiery dwóch swoich oper.
Zbudowano go z prywatnej inicjatywy w latach 1798–1801. Wnętrza są dziełem Giannantonia Selvy, architekta weneckiego La Fenice; fasada to praca Mattea Pertscha, w której widać wpływ jego mistrza Giuseppe Piermariniego, autora mediolańskiej La Scali.
Sala otrzymała ostateczny wygląd podczas prac z lat 1882–1884 prowadzonych przez Eugenia Geiringera, gdy Josef Horwath zajął się jej dekoracją. Wtedy też budynek przedłużono od tyłu, z drugą fasadą powtarzającą rysunek głównej.
Powstał jako Teatro Nuovo, w 1820 roku stał się Teatro Grande, a w 1861 roku Teatro Comunale, gdy kupiło go miasto. Imię Verdiego otrzymał 27 stycznia 1901 roku: rada miejska zebrała się na nadzwyczajnym posiedzeniu tej samej nocy, gdy zmarł kompozytor.
Związek z Verdim był dawny. W sezonie 1843–1844 jego Nabucco odniósł ogromny sukces, z ponad dwudziestoma przedstawieniami; potem teatr gościł prapremiery Korsarza, w 1848 roku, i Stiffelia, w 1850 roku.
Triest spoglądał też na północ: w 1883 roku wystawiono tu w całości tetralogię Wagnera pod batutą Antona Seidla. Opery młodej szkoły włoskiej z trudem się natomiast przebijały, dopóki Mascagni, Leoncavallo i Puccini nie weszli na stałe do repertuaru.
Wśród zapamiętanych wieczorów jest Norma z 1953 roku z Marią Callas, Francem Corellim i Borisem Christowem, pod batutą Antonina Votta. W latach 1950–2011 teatr gościł też znany w całej Europie Międzynarodowy Festiwal Operetki.
Pierwszą operą wystawioną tu, 21 kwietnia 1801 roku, była „Ginevra di Scozia” Simona Mayra. Od tamtej pory Verdi widział ponad dwadzieścia prapremier, od Giovanniego Paciniego po Ottona Nicolaia i Antonia Smareglię.
Zbudowano go z prywatnej inicjatywy w latach 1798–1801. Wnętrza są dziełem Giannantonia Selvy, architekta weneckiego La Fenice; fasada to praca Mattea Pertscha, w której widać wpływ jego mistrza Giuseppe Piermariniego, autora mediolańskiej La Scali.
Sala otrzymała ostateczny wygląd podczas prac z lat 1882–1884 prowadzonych przez Eugenia Geiringera, gdy Josef Horwath zajął się jej dekoracją. Wtedy też budynek przedłużono od tyłu, z drugą fasadą powtarzającą rysunek głównej.
Powstał jako Teatro Nuovo, w 1820 roku stał się Teatro Grande, a w 1861 roku Teatro Comunale, gdy kupiło go miasto. Imię Verdiego otrzymał 27 stycznia 1901 roku: rada miejska zebrała się na nadzwyczajnym posiedzeniu tej samej nocy, gdy zmarł kompozytor.
Związek z Verdim był dawny. W sezonie 1843–1844 jego Nabucco odniósł ogromny sukces, z ponad dwudziestoma przedstawieniami; potem teatr gościł prapremiery Korsarza, w 1848 roku, i Stiffelia, w 1850 roku.
Triest spoglądał też na północ: w 1883 roku wystawiono tu w całości tetralogię Wagnera pod batutą Antona Seidla. Opery młodej szkoły włoskiej z trudem się natomiast przebijały, dopóki Mascagni, Leoncavallo i Puccini nie weszli na stałe do repertuaru.
Wśród zapamiętanych wieczorów jest Norma z 1953 roku z Marią Callas, Francem Corellim i Borisem Christowem, pod batutą Antonina Votta. W latach 1950–2011 teatr gościł też znany w całej Europie Międzynarodowy Festiwal Operetki.
Pierwszą operą wystawioną tu, 21 kwietnia 1801 roku, była „Ginevra di Scozia” Simona Mayra. Od tamtej pory Verdi widział ponad dwadzieścia prapremier, od Giovanniego Paciniego po Ottona Nicolaia i Antonia Smareglię.