Opis
Serbska cerkiew prawosławna Świętej Trójcy i św. Spirydiona to świątynia serbskiej wspólnoty Triestu, w Borgo Teresiano, nad Canal Grande. Błękitne kopuły, mozaiki i posągi na fasadzie: zakątek Bizancjum nad brzegiem kanału.
Na zewnątrz centralna kopuła wznosi się wyżej niż cztery dzwonnice, a półkoliste czasze mają intensywnie błękitny kolor. Zewnętrzne ściany pokrywają mozaiki, a fasadę zdobi dziewięć dużych posągów mediolańskiego rzeźbiarza Emilia Bisiego.
W środku wszystko podlega kanonom bizantyjskim: ściany są w całości malowane olejno, ale tak, by naśladować mozaikę. Wyróżnia się bogaty ikonostas, z czterema ikonami okutymi złotem i srebrem, namalowanymi w Rosji na początku XIX wieku.
Przy wejściu wisi wielka srebrna lampa, dar Pawła Piotrowicza Romanowa, który miał później zostać carem Rosji jako Paweł I. W prezbiterium są trzy ołtarze, a marmury cerkwi pochodzą z Carrary, Werony, Krasu i Istrii. Skarbiec przechowuje ikony, dokumenty i dzieła sztuki od 1751 roku.
Wspólnota powstała dzięki Marii Teresie, która w 1751 roku przyznała prawosławnym wolność wyznania: do Triestu przybyli wtedy serbscy kupcy z Herceg Novi, Trebinja i Sarajewa. Pierwsza cerkiew, pod wezwaniem św. Spirydiona, była wspólna z Grekami.
Współżycie nie trwało długo: w 1781 roku obie wspólnoty rozdzieliły się z powodu sporów o zarządzanie cerkwią. Grecy odeszli i zbudowali cerkiew San Nicolò; Serbowie zapłacili im 20 000 florenów za ich część św. Spirydiona.
Dzisiejsza cerkiew powstała, bo grunt pod pierwszą był niestabilny. Zaprojektowana przez Carla Maciachiniego, została zbudowana w latach 1861–1868 i konsekrowana w 1869 roku. Obok jest serbska szkoła imienia Jovana Miletića, kupca z Sarajewa, który zostawił 24 000 florenów na edukację serbskich dzieci w Trieście.
Na zewnątrz centralna kopuła wznosi się wyżej niż cztery dzwonnice, a półkoliste czasze mają intensywnie błękitny kolor. Zewnętrzne ściany pokrywają mozaiki, a fasadę zdobi dziewięć dużych posągów mediolańskiego rzeźbiarza Emilia Bisiego.
W środku wszystko podlega kanonom bizantyjskim: ściany są w całości malowane olejno, ale tak, by naśladować mozaikę. Wyróżnia się bogaty ikonostas, z czterema ikonami okutymi złotem i srebrem, namalowanymi w Rosji na początku XIX wieku.
Przy wejściu wisi wielka srebrna lampa, dar Pawła Piotrowicza Romanowa, który miał później zostać carem Rosji jako Paweł I. W prezbiterium są trzy ołtarze, a marmury cerkwi pochodzą z Carrary, Werony, Krasu i Istrii. Skarbiec przechowuje ikony, dokumenty i dzieła sztuki od 1751 roku.
Wspólnota powstała dzięki Marii Teresie, która w 1751 roku przyznała prawosławnym wolność wyznania: do Triestu przybyli wtedy serbscy kupcy z Herceg Novi, Trebinja i Sarajewa. Pierwsza cerkiew, pod wezwaniem św. Spirydiona, była wspólna z Grekami.
Współżycie nie trwało długo: w 1781 roku obie wspólnoty rozdzieliły się z powodu sporów o zarządzanie cerkwią. Grecy odeszli i zbudowali cerkiew San Nicolò; Serbowie zapłacili im 20 000 florenów za ich część św. Spirydiona.
Dzisiejsza cerkiew powstała, bo grunt pod pierwszą był niestabilny. Zaprojektowana przez Carla Maciachiniego, została zbudowana w latach 1861–1868 i konsekrowana w 1869 roku. Obok jest serbska szkoła imienia Jovana Miletića, kupca z Sarajewa, który zostawił 24 000 florenów na edukację serbskich dzieci w Trieście.